De lege agenda vol drukte

De lege agenda vol drukte

‘Ga je mee wandelen? Op anderhalve meter dan. Moet lukken toch’. Dus reden we apart naar de afgesproken plek en wandelden.

‘Wanneer kan ik je zien. Op anderhalve meter dan, kan toch?

‘Ik zet het bij de voordeur, kun je het zelf pakken.’

‘Ik zet het achter de bloempot bij de voordeur, kun je het zo meenemen’.

‘Zal ik het hier maar neerleggen, dat kunt u het zelf pakken.

Anderhalve meter, we kijken elkaar aan.

Het leven bestaat uit anderhalve meter en echt ik vergeet het ook ineens. Dan is er geen afstand, bijna een aanraking. Ik schrik. We schrikken allemaal wel. Van de cijfers, de berichten, de boodschappen die via alle kanalen binnenkomen. We schrikken als we in elkaars ‘pad’ lopen, de tegengestelde richting. We zien de pijlen op de grond, de flessen schoonmaakmiddel, de doekjes, handschoenen en schermen. We betalen contactloos, doen een sjaal voor de mond of een monddoekje. We wassen onze handen tot ze ruw en rood zijn. Droog en naar voelt het inmiddels.

Er zijn doemdenkers, die denken dat hier het ergste nog komt. Dat Brabant maar een voorbode is van wat ons nog te wachten staat in Drenthe.
Maar toch, geen vliegtuigstrepen in de lucht, het blauw is blauwer dan we in lange tijd gezien hebben. Sterrenluchten stralen, de Natuur doet het geweldig goed. Hier en daar wat schade door de koude nachten, kouder dan we het in de winter hebben gehad.

Sociale onthouding, een woord wat in mijn leven niet bestond. Behalve als ik het zelf opzocht. Eens even afstand van de hoeveelheid mensen. En nu? Nu is het stil, zit ik alleen in huis, alleen achter het huis, alleen voor het huis en toch heb ik met iedereen de connectie. Op afstand.

Ik hoor iemand zeggen ‘Dit is zo goed, iedereen wordt creatief, iedereen komt in beweging op een andere manier, iedereen doet het voor de ander. Het is meer wij en minder ikke’.

Meer wij en minder ikke.

Zoveel initiatieven die ontwikkeld worden. Door ouders, scholen. Door kinderen, muzikanten, dichters. Door winkeliers om elkaar te steunen, om de moed erin te houden, om naar elkaar om te kijken, elkaar blij te maken. Of te laten lachen. Met happy socks, gekke filmpjes, woorden, foto’s, kaartjes en gehaakte vergeet-me-nietjes. Iedereen doet iets, want van nietsdoen word je gek Of ga je malen. En angst is een hele slechte in deze tijd. Want angst kan je ziek maken.

Meer wij, minder ikke.

Wat zou het mooi zijn als we met elkaar beseffen dan we dit in de toekomst ook toe kunnen passen. Minder ikke, meer wij.

Minder strepen, meer blauw

Minder vervuiling, meer gezonde Natuur

Meer Natuur, meer gezonde mensen.

We worden nu geweerd uit de Natuur terwijl dat juist de plek is waar je op kunt laden. Dus, neem afstand, zoek rustige Natuur, het is er heus! Mijn agenda liep in een avond leeg. Ik wacht af tot de volgende maatregel wordt aangekondigd. Ik gebruik mijn gezonde verstand en maak geen afspraken, ook niet voor de toekomst. Alles wat al gepland stond schuift naar het najaar. Ik krijg nu al een hekel aan mijn agenda in september. Misschien duik ik tegen die tijd echt onder.

Grietje Loof

Inwoner Hoogeveen  en  Activiteitencoördinator IVN Hoogeveen

Geen reactie's

Geef een reactie