Hoe corona je leven verandert… 

Hoe corona je leven verandert… 

Voor het corona virus uitbrak was ik altijd druk, 2 schoolgaande kids met hun eigen sport, werk van 30 tot soms 70 uur per week, vrijwilligerswerk met soms 2 maar soms 10 uur in de week, met leuke sociale contacten om mij heen. Stond klaar voor familie en vrienden die me nodig hadden. Draaide mijn hand nergens voor om, ging bijna elke uitdaging aan. Had zelfs tijd ‘over’ om een etentje of borrel te regelen met vrienden en familie

Toen kwam corona,

Kids geen sport meer, school doen ze thuis, werk stopte compleet, vrijwilligerswerk niet meer mogelijk, zelfs vrienden en familie mochten niet meer komen..

Maar ook deze uitdaging ging ik aan, wat moest dat moest…

Schoolwerk ging goed! Trots op de kinderen hoe ze zich hebben aangepast. We hebben veel gewandeld, spelletjes gedaan, zo’n beetje ons hele huis en tuin verandert. Zodat de 4 muren toch af en toe niet op je af kwamen. Want tja Rutte zei, blijf thuis. Dus dat deden we. Op Facebook leuke acties voorbij zien komen, we hebben workshops naar familie en vrienden gebracht, nou ja voor de deur gezet. Lekkers bezorgt, kaartjes verstuurd omdat we aan ze denken en missen en ze op te fleuren in deze lastige periode..

En nu..

De kinderen zien hun vriendjes en vriendinnetjes af en toe weer buiten in het park.

Maandag komt school langzaam weer op gang, werk weer enkele uurtjes in de week gelukkig, heb hele leuke plannen voor vrijwilligerswerk bedacht, voor als het weer kan..

Langzaamaan komt het ‘LEVEN’ weer terug, hoop ik!

Helaas heb ik in deze tijd, ook alle tijd gehad om na te denken, over corona, wat is waar? Wanneer doe je het goed? Wat is wijsheid. Maar ook waar is mijn familie? Waar zijn mijn vrienden? Af en toe een appje met hoe gaat het daar? Vraagje… Kun je oppassen? Mag ik iets van je lenen? Kortom, ze willen iets van me of zijn iets nodig.. tuurlijk zei ik Ja. Geen probleem! Want zo ben ik! In gedachten vraag ik me dan af, kun je me alleen daarvoor vinden? Mis je mij verder niet? Kreeg bedankt, lief! Als ik weer eens iets langs bracht of opstuurde, maar iets terugsturen, was toch te veel moeite blijkbaar. Ben er verdrietig om geweest, soms nog, maar dat mag. Het geeft mij weer energie om het anders te doen.. Ik zeg altijd tegen mijn kinderen, behandel andere mensen zoals je zelf behandelt wil worden.. Ik maak anderen graag blij, dus dat zal ik blijven doen, ook als ik ze niet nodig ben, maar omdat ik om ze geef! En weet dat ze het waarderen, toch?

Ook na de corona crisis zal ik mijn leven hopelijk weer leven zoals voor deze tijd.. druk, stress, voor een ander klaar staan in slechte en goede tijden, maar gezellig, daar houd ik van. Ook als dat betekend dat ik weer een feestje, bbq moet organiseren omdat anderen de moeite niet wil nemen.. zo ben ik, dat zit in mij en zal nooit veranderen.

Als afsluiter wil ik graag een zin gebruiken die ik eens heb gehoord en wat me bij is gebleven na een gesprek met een andere moeder, want 1 ding is zeker, er zijn meer zoals mij! Gelukkig maar😉

“Dat jij zo bent, kun je er niet vanuit gaan dat een ander ook zo is”

Dat is dus de waarheid! Wetend dat ik later in het bejaardentehuis kan zeggen, deed het misschien niet perfect, maar ik heb wel mijn best gedaan.

Zo ver is het natuurlijk nog lang niet, uitgerust en vol energie ga ik er weer tegen aan, zodra het kan!

 

Liefs Anoniem..

 

Geen reactie's

Geef een reactie