Vrij zijn is niet altijd vanzelfsprekend

Vrij zijn is niet altijd vanzelfsprekend

Vrij zijn is niet altijd vanzelfsprekend

Op de achtergrond heb ik de tv aan, terwijl ik bezig ben met ‘mijn verhaal’. Ik val in een documentaire over Anne Frank. Het gaat met name over wat Anne betekent voor de jongeren van nu over de wereld. Iedereen kent het verhaal van Anne Frank en het achterhuis en dat zij alles opschreef in haar dagboek.  Een meisje van 13 dat tot haar 15e  opgesloten zit in het achterhuis. Ze mag maar 4 uur ‘lawaai’ maken en de andere 20 uur moet ze heel stil zijn. Ze mag niet naar buiten en niet uit het raam kijken. Anne moet onder verschrikkelijke omstandigheden zien te overleven, als een gewoon meisje van 13 en begint net als alle andere 13 jarigen ook nog eens te puberen.

Haar verhaal houdt mij bezig, als ik terugdenk aan mijn eigen jeugd en hoe ik als meisje van 13 was. Ik moet er niet aan denken dat mijn vrijheid werd afgenomen en niet te kunnen doen wat belangrijk is als een jongere van 13.  Je vrienden/vriendinnen niet mogen zien, niet naar school mogen, niet naar de stad mogen…  In mijn puberteit hield ik ook een dagboek bij en ik schreef hele verhalen over wat ik allemaal mee maakte.  Verliefdheid, boosheid, onzekerheid, vechten om meer ‘vrijheid’, heel veel lachen om niets, praten over allerlei zaken wat onze belangstelling had. Flinke discussies aangaan en gezellige leuke dingen doen samen met vrienden.  Anne Frank heeft dat allemaal moeten missen. Haar puberteit speelde zich af in het achterhuis met alleen maar volwassen mensen.  Haar dagboek werd in deze verschrikkelijk tijd haar vriendin aan wie ze alles kwijt kon.  Haar vrijheid om puber te zijn werd haar ontnomen.

Met het verhaal van Anne Frank in mijn achterhoofd loop ik aan het begin van de avond met de hond in het bos.  Ik kom opvallend veel pubers tegen, een meisje, ik denk ook 13 jaar, wacht op de brug. Later zie ik een jongen naar haar toe fietsen.  Ik kom ook opvallend veel groepjes jongeren tegen.  Een groepje meisjes dat voornamelijk zit te kletsen en selfies aan het maken zijn.  Groepjes jongens die een beetje stoer met takken lopen te slaan, wat rennen en dan opeens de meiden stuipen op het lijf jagen.  Een enorm gegil in het zo rustige bos.  Pubers die op allerlei manieren toch proberen hun vrienden te ontmoeten.  Je ziet het ook op de televisie en in de stad.  En waar ik eerst weinig begrip had voor deze samenkomsten van pubers, is mede door de documentaire van Anne Frank en wat zij heeft betekend voor de jongeren van NU, er wel meer begrip gekomen.

In deze tijd van Corona kunnen wij een klein beetje begrijpen wat het is om onze vrijheid in te leveren.  Een vrijheid die we inleveren op vrijwillige basis voor ieders gezondheid.  Voor pubers een hele opoffering, meer dan voor welke doelgroep dan ook denk ik.  Besef mij opeens weer hoe belangrijk het is voor jongeren om samen te mogen zijn met vrienden. Om naar school te kunnen gaan, samen te sporten en samen chillen.  Samen zijn in levende lijve, want ondanks dat de jeugd van tegenwoordig veel mogelijkheden heeft om met elkaar contact te houden, bijvoorbeeld via whatsapp en op andere digitale manieren, is elkaar zien en spreken voor hen heel belangrijk.

Eerlijk is eerlijk wie wil dat niet. Mijn jongens, alle 3 in de 20, missen het ook heel erg. Ze bedenken allerlei leuke veilige ontmoetingen om elkaar te zien en te spreken.  Zoals een online pub quiz, online bordspel spelen, een borreluurtje online of even met 1 of 2 kameraden wandelen.

En ook wij als ouders verleggen een heel klein beetje onze grenzen. Waar wij eerst heel strikt en streng ‘leefden’ met stay home/ stay safe, bedenken wij ook kleine op veilige afstand ontmoetingen.  Spelen met de band in een grote schuur zodat er wel 3 meter afstand is tussen de bandleden.  Een high tea met een vriendin in de achtertuin met een tuintafel van 2,5 meter ertussen.  Even bij moeders in de tuin aan het werk en gelijk zo even bijpraten op veilige afstand.

Anne Frank is maar 15 jaar geworden en heeft geen gewone puberteit gehad. De impact van de tweede wereldoorlog moet enorm zijn geweest op de jongeren van toen en is uiteraard niet te vergelijken met de Coronatijd van nu. Maar het onbezorgde is er wel af voor de jongeren van NU.  Ook zij hebben te dealen met angst, verlies en gemis en komen er achter dat niets meer vanzelfsprekend is.  Dat zal hen vormen en ook dat is de puberteit.

Maar hoe je nu verliefd moet worden op 1,5 meter…………………….  We zullen het gaan zien 😊

Paula Benjamins-Terpstra

Noordscheschut

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Geen reactie's

Geef een reactie