Wat de Coronacrisis bij mij doet

Wat de Coronacrisis bij mij doet

Men zegt dat ik jong ben, 28 jaar is mijn leeftijd nu, maar voel me bejaard. Door mijn beperkt functioneren van mijn lichaam, door de hulpmiddelen die ik nodig ben om mij op de been te houden, maar vooral door alles wat ik al heb meegemaakt in mijn leven, alle verschrikkelijke dingen, en alles wat ik al verloren ben, dingen die mij ernstige maten achtervolgen. Waar de meeste mensen zich wellicht niets bij kunnen voorstellen.

Ik ben mens maar voornamelijk psychiatrisch patiënt. Want van het mens zijn is er weinig nog overeind. Toen het leven nog enigszins normaal was voor iedereen, was functioneren in deze wereld al een hele opgaven. Mezelf regelmatig bij elkaar zien te rapen na iedere keer dat het mis gegaan is.

Begin maart veranderde de wereld. Ik zag de beelden van China. Ik voelde een vorm van jaloezie voor de mensen die doodgaan aan ziekte. Doodgaan aan een ziekte is immers acceptabeler en makkelijker dan dat ik zelf daar in moet handelen. Toen het virus steeds dichterbij kwam, kreeg het een hele andere wending.

Ik was niet klaar voor de gevolgen van de maatregels van uit de politieke wereld. Ik kwam van de ene op de andere dag vrijwel alleen te staan. Van vijf dagdelen naar een zorgboerderij, 14 uur woonbegeleiding, EMDR/trauma therapie een keer per week, op afstemming contact met mijn behandelteam, wat op een huisbezoek van casemanager stond, twee keer telefonisch contact met de bureaudienst in de week met de afspraak dat er meer kan als het mogelijk is. en afspraken met de psychiater, ergotherapeut ongeveer eens in de drie weken, huishoudelijke hulp en naast dit alles nog geregeld tussendoor afspraken. Er was in mijn weekprogramma weinig tijd nog over. En af en toe was dat ook te veel.

Toen stopte bijna alles.

Met eerst de drukte die ik amper kon vol houden, af en toe zo vermoeid was dat ik niet meer kon slapen, nog vermoeider maar ook vooral onrustig werd. Was ik wel even toen aan geen verplichtingen. Nu zijn er niet echt verplichting, maar vooral vaste afspraken, maar ik zie dat voor mezelf als hetzelfde. Tijd voor rust, tijd voor mezelf vragen even geen drukte, is een van de moeilijkste dingen die er zijn voor mij.

Met de veranderingen in de supermarkten lukte het mij niet meer om zelf boodschappen te doen. Ik rij met een scootmobiel, loop met een rollator, en voel me lastig dat ik niet gewoon als de rest het verplichte karretje kan aannemen, de spanningen in de winkel werden mij te groot. De druk was zo groot en voelbaar dat ik niet meer de deur uit ging. Alles wat echt gedaan moest worden buiten de deur, doet iemand anders voor mij. Soms de woonbegeleiding, soms de huishoudelijke hulp soms heel iemand anders. Ik voel me bezwaard dat ik andere voor mij op laat draven. En ben steeds minder gaan eten, want dan heb ik ook geen nieuw eten nodig, en hoef ik geen hulp te vragen. De woonbegeleiding kwam weer meer, zo in de derde week. Met name voor praktische dingen en vaak maar erg kort, zo’n twee keer in de week. Ik hield contact erg af, ik durfde niet meer. Ik voelde mij bezwaard. ‘Ik mag niet lastig zijn’, is een zin dat al tijden door mijn hoofd spookt als ik met iets zit waar ik eigenlijk wel hulp bij kan gebeuren maar niet weet hoe dit aan te geven.

De zorgen om mij heen, om mijn situatie, werden groter. Het lukte mij bijna niet om nog contact toe te staan. Omdat ik zo veel alleen was met mezelf, werden de gesprekken in mijn hoofd enigszins alarmerend. Vragen gaan spoken, vragen als ‘wat als ik inderdaad lastig ben, geeft een ander dat aan?’, ‘wat kan en mag ik van een ander vragen in deze tijd, en wat niet?’, ‘wat als ik iets vraag dat te groot/te moeilijk/onmogelijk is, en ik dat te horen krijg, kan ik daar dan wel mee omgaan?’, ‘wat als ik dood ga, en de mensen die ik dat gun niet afscheid kunnen nemen door de maatregelen?’,

ik sprak met iemand die ik inmiddels best wel goed ken. Ik heb best wel vraagtekens over wat de overheid, niet alleen in Nederland, doet, laat weten aan het volk, maar probeer hier ook zeker mijn verstand te gebruiken. Ik ga niet van alles zomaar uit dat het waarheid is maar ook niet per se in twijfel trekken. Met deze mevrouw spreek ik ook wel eens over de twijfel die we hebben over wat er nou daad werkelijk speelt. Best fijn om samen twijfels en vraagtekens te hebben. Helaas merk ik bij vele mensen dat ze een duidelijk idee hebben over wat er aan de hand is en wat zo genaamd nep nieuws is. Oftewel daarover in gesprek zijn lijkt haast onmogelijk. Dat frustreert mij ergens wel. In verloop van de tijd, zag ik in de media steeds meer complot theorieën over het begin van het virus, opzet, door mens gecreëerd, voorspelling van jaren geleden dat dit zou gebeuren dit jaar, is het een virus of 5G, al dat soort dingen en nog veel meer voorbij komen. Inmiddels heb ik besloten dat ik er nog even geen duidelijke concreet idee of mening over heb wat de waarheid zou kunnen zijn. Ooit zei iemand mij eens, ‘er is nooit maar 1 waarheid’.

Waar ik wel 100% mijn vraagtekens bij zet zijn de zo genaamde cijfers over de doden en besmetting. Hoe dat wordt aangepakt, bekeken en toegepast, vind ik erg verontrustend. Met name ook de informatie die ontbreekt, voor mensen die zorg nodig hebben, zorg maar vooral geen corona zorg. Ik kwam er snel achter dat er bijna niets meer mogelijk was. Zowel bij ggz als huisarts en ziekenhuis.

De onrust in mijn hoofd heeft een vrije loopbaan gekregen, doordat ik bijna geen mensen zag. Telefonisch is geen hele goede vervanger, en beeldbellen, is wel aangeboden, maar dan schiet het stress niveau naar honderd. De mensen uit mijn ‘normale zorg pakket’ proberen mij te ondersteunen door iedere dag te bellen. De stap om contact aan te gaan is erg groot. Ik kan de hele tijd nadenken over alles wat ik fout doe als ik de telefoon op zou nemen.

De telefoon rinkelt in mijn hand en kijk ik er naar, maar twijfel ik, ik durf niet. Er zijn zoveel spoken in hoofd die mij vertellen wat er niet goed aan is. tegen de tijd dat ik toch besluit dat ik op had willen nemen, is het gerinkel al lang weer afgelopen.

Als er drie dagen geen contact is geweest, kom er iemand kijken, of ik nog leef.

Ik ben ver, heel erg ver weg gezakt, in een vrij rap tempo. Ik heb het virus zelf niet gehad, maar ik ben er zeker van dat dit virus ook dodelijk is voor mensen die het virus zelf niet krijgen, maar de gevolgen misschien wel net zo dodelijk kunnen zijn. En zou ik het interessant en belangrijk vinden dat hoeveel doden er uiteindelijk vallen door de psychische schade vanuit deze crisis. Daar hoor je nog niets over. Over het virus hoor je verschillende verhalen hoe ziek mensen er van worden. Zo heeft de een vrijwel geen klachten of minimaal en de ander vecht voor zijn leven aan de beademing op de IC, met kans dat je dat gevecht verliest. De maat regelen hebben een min of meer zelfde effect. De een krijgt er geen last van, de ander wordt er heel ‘ziek van, en sommige zullen overlijden. Net als bij fysieke ziektes, is je voorgeschiedenis hierin ook zeker belangrijk in hoe je er door heen komt.

Ruim een week geleden hoorde ik dat er uit meerdere hoeken grote zorgen waren over hoe het met mij gaat. Die zorgen deel ik met hen. Vanuit die zorgen ben ik even tijdelijk in een iets beschermde omgeving geplaatst. Ik ervaar het ziek zijn door de gevolgen van de corona crisis.

Ondanks de corona crisis mij wat tijd en ruimte (en vooral geen verplichtingen) heeft kunnen bieden, heeft het voornamelijk veel kapot gemaakt. Mijn zelfvertrouwen lijkt volledig weg. Wie ben ik nog?, ben ik nog wel iemand, kan ik nog iemand worden? En speel ik heel erg met de vraag ‘als de wereld weer gaat draaien, kan ik dan mee draaien?’

1 Reactie
  • Grietje
    Geplaatst op 16:26h, 10 mei Beantwoorden

    dat is heftig. Ik wens u heel veel sterkte

Geef een reactie